Zgodnie z Raportem państwo opiekuńcze miało zapewniać na podstawie jednolitych składek świadczenia na poziomie niezbędnym do egzystencji, opiekę zdrowotną, emerytury i renty, dostateczne warunki mieszkaniowe i indywidualne usługi socjalne.
Raport zalecał ochronę socjalną poprzez gwarancję bezpieczeństwa dochodów, a w konsekwencji ochronę przed zdarzeniami losowymi. W jego ujęciu ubóstwo jest wynikiem przypadków losowych, takich jak choroba, bezrobocie czy śmierć. Ze względu na fakt, iż większość ludzi wykazuje skłonność do niedoszacowywania ryzyka, eliminacja ubóstwa wymaga od państwa interwencji wymuszającej na jednostkach ubezpieczanie się przed tego rodzaju przypadkami. Beveridge uzasadniał, iż ochrona obywateli jest tak samo istotną funkcją państwa jak zapewnianie bezpieczeństwa wewnętrznego czy ochrona przed atakiem zewnętrznym.
Na podstawie Raportu Beveridge’a w roku 1942 został wprowadzony przez konserwatywny rząd Winstona Churchilla w Wielkiej Brytanii plan Beveridge’a. Plan powiódł się, przyczynił się do walki z bezrobociem, wprowadził publiczną opiekę zdrowotną i budownictwo socjalne.
Przypisy