7 Dywizja Piechoty (7 DP) – wielka jednostka piechoty Polskich Sił Zbrojnych w latach 1941–1947.
Formowanie i zmiany organizacyjne W Polskich Siłach Zbrojnych w ZSRR
6 września 1941 polsko-radziecka wojskowa komisja mieszana uzgodniła podniesienie stanu żywionych Armii Polskiej w ZSRR do 44 tys. W ramach Ośrodka Zapasowego Armii, a następnie Ośrodka Organizacyjnego Armii w Tockoje oraz obozie wojskowym „Kołtubanka”, 29 września 1941 roku jego dowódca postanowił zorganizować 19 pułk piechoty i 7 pułk artylerii lekkiej jako zalążek 7 Dywizji Piechoty. Dowódca Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR rozkazem nr Ldz.140/Org./41 z dnia 20 października 1941 r. polecił dowódcy OOA organizację 7 Dywizji Piechoty. Dowódcą Ośrodka i 7 DP został płk dypl. Bronisław Rakowski, szefem sztabu ppłk dr Tadeusz Felsztyn. Dywizja miała zostać sformowana na podstawie etatu radzieckiej dywizji piechoty, w składzie:
Dowództwo i sztab, 19 pułk piechoty – płk dypl. Leon Koc 20 pułk piechoty – ppłk Aleksander Idzik 21 pułk piechoty – płk Alfred Schmidt 7 pułk artylerii lekkiej – ppłk Zygmunt Kaznowski 7 dywizjon artylerii przeciwlotniczej – kpt. Teodor Dobrowolski 7 dywizjon kawalerii - rtm. Edward Capałła 7 batalion łączności - kpt. Zawitkowski 7 batalion saperów – mjr Włodzimierz Kupryk 7 batalion sanitarny - kpt.