tyfusu plamistego, czerwonki, malarii, duru brzusznego. Zmarło 764 żołnierzy, junaków, poborowych i ochotniczek PSK. Pomimo złych warunków i dużej śmiertelności, proces formowania dywizji postępował. Na dzień 1 marca 1942 r. stan jej wynosił 7 199 żołnierzy. W ramach dywizji formowano jednostki pozaetatowe, spośród ludzi mających związek z kolejnictwem organizowano w garnizonie „Stacja Kermine” batalion kolejowy, w garnizonie „Narpaj” z żołnierzy z kategorii zdrowia „D” batalion budowlany. Dodatkowo na terenie dywizji działała ewakuacyjna stacja zborna dla lotników i marynarzy i przekazana w kwietniu 1942 szkoła junaków.
W ramach I ewakuacji armii do Iranu i na Bliski Wschód w okresie od 24 marca do 4 kwietnia z 7 Dywizji Piechoty ewakuowano 3611 żołnierzy. W okresie od kwietnia do sierpnia 1942 roku prowadzono dalszy nabór ochotników i poborowych, z uwagi na tragiczne warunki zdrowotne i żywnościowe nie prowadzono systematycznego szkolenia, posiadano niewielką ilość broni strzeleckiej i w obu pułkach artylerii po jednym dziale. Do momentu ewakuacji z ZSRR dywizja nie osiągnęła gotowości organizacyjnej i nie była uzbrojona. W dniach 5-9 sierpnia, w sześciu transportach kolejowych oddziały dywizji zostały przegrupowane z Kermine do Krasnowodska.