Model J. Bènarda
Podobnie jak model I. Adelman jest to model łączący planowanie rozwoju kształcenia z planowaniem optymalnego rozwoju gospodarki. Określa on jednocześnie wielkość i strukturę czasową produkcji dóbr i usług, inwestycji i kształcenia.
Układ składa się z trzech podsystemów:
1. Dóbr i usług rynkowych 2. Siły roboczej (sklasyfikowanej według kategorii kwalifikacyjno-zawodowych) 3. Systemu kształcenia podzielonego według rodzajów szkół
Podobnie, jak w modelu Adelman, podaż siły roboczej wyrażona jest w kategoriach edukacyjnych, natomiast popyt wyraża się w kategoriach zawodowych.
W modelu Bènarda, oprócz formalnego systemu kształcenia, dochodzi jeszcze jedno dodatkowe źródło wzrostu wykwalifikowanej siły roboczej: szkolenie zawodowe już istniejącej siły roboczej, przyjmujące formę przekwalifikowania. Autor teorii uwzględnia również istnienie egzogenicznej mobilności zawodowej ludności.
Podobnie, jak w przypadku każdego formalnego rodzaju kształcenia, również kształcenie zawodowe wymaga nakładów w postaci siły roboczej, środków trwałych itp., których to wielkość jest liniowo zależna od liczby osób podlegających kształceniu.