Nagrania zrealizowano w studiu Record Plant w Los Angeles (według innych źródeł – w United Recordings Corp. w Hollywood). Producentem był Beefheart, a głównym inżynierem dźwięku Dick Kunc. Podstawowe nagrania wykonano w ciągu tygodnia. Po sporach Beefhearta z Kuncem dalsze prace dźwiękowe ukończył asystent Paula Schiera.
Jesienią 1970 roku zespół nagrał reklamę telewizyjną albumu, utrzymaną w estetyce dadaizmu. Film trwał 1 minutę i 15 sekund, jednak nie został wyemitowany – odrzucony przez KTTV i National Association of Broadcasters jako nieodpowiedni dla młodszej widowni. Ostatecznie trafił do kolekcji Muzeum Sztuki Współczesnej w Nowym Jorku.
Unisonowe partie marimby i gitary nagrano w odrębnych pomieszczeniach. Ich swobodny charakter wynikał z braku kontaktu wzrokowego między wykonawcami.
Teksty albumu często poruszają tematykę erotyczną, inspirowaną związkiem Beefhearta z Janet Huck, z którą ożenił się w tym okresie.
Część krytyków i fanów uznaje Lick My Decals Off, Baby za najlepszy album zespołu. Był to również ulubiony album samego Beefhearta. Harkleroad określał go jako rozwinięcie Trout Mask Replica. W odróżnieniu od poprzedniego albumu, nowy materiał uznawany jest za bardziej przystępny.
Płyta osiągnęła 20.