Dżajawarman VII (ur. między 1120-1125 zm. 1218) – król Kambodży z dynastii angkorskiej panujący w latach 1181–1218, ostatni z tzw. „królów-budowniczych”. Syn Dharanindrawarmana II i Sri Dżajarajachudamani, córki Harszawarmana III.

Życiorys

Przed wstąpieniem na tron Był najstarszym synem Dharanindrawarmana II (panował w latach 1150–1160), ale po śmierci ojca w obliczu kryzysu wewnętrznego zdecydował się na dobrowolne wygnanie do Czampy, w efekcie czego tron przypadł jego młodszemu bratu Jaszowarmanowi II. W 1165 roku podczas walki o tron między Jaszowarmanem II i Tribhuwanaditjawarmanem próbował wesprzeć swojego brata, przybył jednak zbyt późno żeby zapobiec przejęciu tronu przez tego drugiego. W 1177 roku uzurpator został obalony przez Czamów, którzy zdobyli i złupili Angkor. Przebywający wtedy w Czampie Dżajawarman VII zebrał armię i w 1181 roku wyruszył, aby wyprzeć Czamów ze stolicy, co mu się udało.

Panowanie Ożenił się z księżniczką Dżajarajadewi.

Za jego panowania kraj dokonał największej ekspansji terytorialnej. W skład Kambodży, poza terenami Khmerów, weszła cała Czampa, ziemie dzisiejszego Laosu i Tajlandii, część Półwyspu Malajskiego, aż po przesmyk Kra oraz Birma.