Został również korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności i członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W 1930 został wybrany członkiem korespondentem , a pod koniec lipca 1932 roku – członkiem zarządu Towarzystwa Polsko-Japońskiego.
W 1935 roku zaangażował się w organizowanie prac nowoczesnego obserwatorium astronomicznego i meteorologicznego na szczycie Pop Iwan w Czarnohorze (obecnie Ukraina). Okres II wojny światowej spędził, kontynuując pracę w warszawskim obserwatorium astronomicznym, które działało (tak samo jak obserwatoria w Krakowie i Lwowie), pomimo że Uniwersytet Warszawski został zamknięty przez władze okupacyjne. Był świadkiem spalenia przez Niemców budynku obserwatorium warszawskiego. We wrześniu 1945 roku został odsunięty od kierowania obserwatorium na skutek procesu dyscyplinarnego wytoczonego mu za działalność w czasie wojny. W lutym 1948 roku komisja ministerialna uznała go winnym niektórych z zarzutów i ukarała przeniesieniem w stan spoczynku. W latach pięćdziesiątych współpracował z Sekcją Komet Zakładu Astronomii Polskiej Akademii Nauk. Po wojnie do 1963 roku przebywał w Krakowie, a po powrocie do Warszawy przez 10 lat prowadził z uczniami rachunki kometarne.