Pelikan brunatny (Pelecanus occidentalis) – gatunek dużego ptaka z rodziny pelikanów (Pelecanidae). Występuje na wybrzeżach znacznej części obu Ameryk – na Pacyfiku od południowej Kanady po Peru (oraz na Galapagos), na Atlantyku od północno-wschodnich Stanów Zjednoczonych po Gujanę Francuską. Nie jest zagrożony.
Systematyka Po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego gatunek ten został opisany przez Karola Linneusza w 1766 roku w 12. edycji Systema Naturae. Autor nadał mu nazwę Pelecanus occidentalis, która obowiązuje do tej pory. Wyróżnia się 5 podgatunków.
Etymologia nazwy naukowej i polskiej Epitet gatunkowy occidentalis oznacza z łaciny „zachodni” (occidens, occidentis – „zachód”).
Jego polska nazwa nawiązuje do ubarwienia piór.
Charakterystyka Morfologia Wygląd zewnętrzny: Obie płci ubarwione jednakowo, ale samiec nieco większy od samicy. Upierzenie samca i samicy: głowa biała, czoło żółte, szyja kasztanowata, ciało szarobrązowe. Nogi czarne. Dziób szary. Upierzenie młodych: szarobrązowe z białym spodem ciała. Samce poza okresem lęgowym: mniejsza ilość barwy żółtej i ciemniejsza szyja.
Rozmiary: Długość ciała – 105–152 cm Rozpiętość skrzydeł – 203–228 cm Długość dzioba – 28,0–34,8 cm
Masa: ok. 3,5 kg i więcej
Głos Zwykle milczy, czasami kracze.