thumb|350px|Maksymilian poddaje się Zamoyskiemu pod Byczyną Traktat bytomsko-będziński – umowa pomiędzy Rzecząpospolitą a krajami habsburskimi podpisana 9 marca 1589 roku.

Na mocy traktatu Habsburgowie uznali Zygmunta III Wazę za króla Polski i wielkiego księcia Litwy. Kandydat Habsburgów do tronu polskiego Maksymilian miał zrzec się polskiego tytułu królewskiego.

Rozmowy pokojowe toczyły się na granicy śląskiej w polskim Będzinie i czeskim wówczas Bytomiu; delegacje przebywały zwykle po swoich stronach granicy. Ze strony polskiej prowadził je Andrzej Opaliński, razem z biskupem włocławskim Hieronimem Rozdrażewskim, Stanisławem Gostomskim, Januszem Ostrogskim i Janem Zamoyskim; dostojnikom habsburskim przewodniczyli Wilhelm z Rožemberku i biskup ołomuniecki Stanisław Pawłowski z Pawłowic. Kardynał Ippolito Aldobrandini (późniejszy papież Klemens VIII) był legatem papieskim i mediatorem. Cesarz Rudolf II miał wyrzec się układów z Carstwem Rosyjskim przeciw Rzeczypospolitej i Szwecji oraz zaprzestać popierania zwolenników Maksymiliana. Rzeczypospolitej miano zwrócić Lubowlę, która została zabrana podczas konfliktu. Ponadto cesarz obiecał nie mieszać się w wewnętrzne sprawy Polski i Litwy. Miała zostać odnowiona dawna przyjaźń.