Opowieści kanterberyjskie (wł. I racconti di Canterbury) – włoski komediodramat z 1972 roku w reżyserii Piera Paola Pasoliniego. Film miał swoją premierę w konkursie głównym na 22. MFF w Berlinie, gdzie zdobył główną nagrodę Złotego Niedźwiedzia. Od chwili premiery film szokował wizualną dosłownością, brutalnością scen erotycznych i fizjologicznych, za co często zdejmowany był z ekranów.
Obraz jest ekranizacją średniowiecznych Opowieści kanterberyjskich Geoffreya Chaucera. Był to drugi z trzech filmów zaliczanych do tzw. "trylogii życia" Pasoliniego, czyli dzieł opartych na erotycznych tekstach z klasyki literatury. Podobnie jak wcześniejsze elementy składowe tej trylogii (Dekameron, 1971; Kwiat tysiąca i jednej nocy, 1974), na fabułę filmu składa się osiem osobnych opowieści.
Fabuła Akcja filmu rozgrywa się w średniowiecznej Anglii. Oglądamy osiem opowieści związanych z pielgrzymami przybywającymi do katedry w Canterbury. Wszystkie one cechują się pikanterią i rozwiązłością erotyczną, stanowiąc obrazoburczy i groteskowy portret średniowiecznych przekonań o grzechu, przyjemności i nakazach moralnych. Spisuje je pisarz Geoffrey Chaucer, którego rolę odgrywa sam reżyser.
Obsada