Od 19 do 21 października III batalion bronił Uszacza. W składzie XV Brygady uczestniczył w ofensywie nad Dźwiną.
3 listopada 33 pułk piechoty, w składzie XV Brygadą Piechoty, uderzył z rubieży Świada – Ziabki w kierunku Dźwiny. Idący w straży przedniej II batalion natknął się na nieprzyjaciela pod Prozorokami. Walkę II batalionu wsparł I batalion wsparty pociągiem pancernym. Polacy odnieśli sukces. Atakujący z powodzeniem pod Uszaczem III batalion wziął do niewoli około 150 jeńców. Do 8 listopada 33 pułk piechoty osiągnął nakazany odcinek Dźwiny.
Obrona i odwrót znad Dźwiny
20 stycznia 1920 pułk bronił odcinka obrony w rejonie Homla. W tym dniu nieprzyjaciel wykonał uderzenie na miasto siłami dwóch batalionów. Po kilkugodzinnej obronie poległa załoga z 12 kompanii piechoty, a jej dowódca, ppor. Faustyn Zalas, odebrał sobie życie. Została rozbita także placówka 1 kompanii. Dopiero kontratakiem I batalionu udało się przywrócić poprzednią pozycję. Zimą i wczesną wiosną nad Dźwiną miały miejsce jedynie lokalne walki. II batalion zorganizował udany wypad pod Podgajem i Krasnym na bolszewicką pozycję umocnioną. Zdobyto sztandar pułkowy. W kolejnych dniach pułk stał na pozycjach obronnych nad Dźwiną, w okolicy jeziora.