Dewizy heraldyczne w herbach szlacheckich zaczęły pojawiać się w XV w. i pochodziły najczęściej od rycerskiego okrzyku bojowego, jak na przykład dewiza Ryszarda Lwie Serce „Dieu et mon droit” („Bóg i moje prawo”), która później stała się elementem herbu Wielkiej Brytanii. W Polsce, początkowo nieznane, dewizy heraldyczne zaczęły pojawiać się w XVIII w. i nawiązywały do tradycji rodzinnych, jak na przykład dewiza Radziwiłłów Bóg nam radzi czy dewiza Zamoyskich To mniej boliDudziński P., Alfabet heraldyczny, Warszawa 1997, s. 31..
Dewizy heraldyczne w herbach miejskich również umieszczone są na wstędze, na przykład: Nec temere, nec timide („Ani zuchwale, ani bojaźliwie”) w herbie wielkim Gdańska; Semper invicta („Zawsze niezwyciężona”) w herbie wielkim Warszawy; Semper fidelis („Zawsze wierny”) w polskim herbie Lwowa.
Dewiza orderowa Dewizą orderu jest zazwyczaj myśl przewodnia towarzysząca danemu orderowi, może określać zasługi lub czyny za jakie jest lub był on przyznawany. Często znajduje się na odznakach lub gwiazdach orderowychMała Encyklopedia Wojskowa. T. 2 (K–Q). Warszawa: Wyd. MON, 1970, s. 534.
Przykłady dewiz thumb|Dewiza „per aspera ad astra” w Kłodzku thumb|Dewiza „Arbeit macht frei” w Auschwitz thumb|Dewiza „Ora et labora” w Kamiennej Górze