Piotr Bączkowski (ur. 28 kwietnia 1841 w Nowym Belęcinie koło Gostynia, zm. 13 marca 1894 w Kościanie) – polski duchowny katolicki, działacz społeczny, proboszcz kościański.
Był synem wójta w Nowym Belęcinie Wojciecha i Jadwigi z domu Kołążna. Uczęszczał do gimnazjum w Krotoszynie, następnie studiował w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu i Gnieźnie. W 1868 przyjął święcenia kapłańskie. Pracował początkowo jako wikariusz w Grodzisku Wielkopolskim, a od 1870 jako mansjonarz w Kościanie.
W czasie jego pracy duszpasterskiej w Kościanie doszło do konfliktu między wiernymi a narzuconym przez rząd w ramach polityki Kulturkampfu proboszczem Juliuszem Brenkiem. Proboszcz, który zastąpił zmarłego we wrześniu 1876 ks. Armina Welnitza, placówkę swoją obejmował w asyście policyjnej; nie znalazł wspólnego języka z wiernymi, którzy korzystali z posługi duszpasterskiej dwóch mansjonarzy, ks. Bączkowskiego i ks. Józefa Bielskiego. Zrażony postępowaniem obu polskich księży proboszcz Brenk doprowadził do skazania ich na opuszczenie Wielkopolski w styczniu 1877. Postawiono im także zarzuty kryminalne, ale od nich sąd wydał wyrok uniewinniający.