Richard w ostatniej chwili zdecydował się kandydować w okręgu Blyth, gdzie lokalnym laburzystowski deputowany został usunięty na skutek oskarżeń o korupcję. Richard nie miał jednak żadnego poparcia w okręgu i wyraźnie przegrał wybory.
Przez nowy rząd laburzystowski został w czerwcu 1974 r. mianowany brytyjskim reprezentantem przy ONZ. Na tym stanowisku pozostał przez pięć lat, do wyborczej porażki laburzystów w 1979 r. Działał tam na rzecz porozumienia na Bliskim Wschodzie. Odwołany przez konserwatywny gabinet Margaret Thatcher został już w 1980 r. wytypowany przez swoją partię na stanowisko komisarza europejskiego. Był trzecim kandydatem Partii Pracy. Pierwszy, były naczelny sekretarz skarbu Joel Barnett, odmówił przyjęcia stanowiska, a kandydatura drugiego, byłego ministra obrony Freda Mulleya, została zablokowana przez konserwatystów. Kandydatura Richarda została przyjęta i objął on stanowisko europejskiego komisarza ds. zatrudnienia i spraw socjalnych. Na tym stanowisku pozostał do 1985 r.