Stanisław Grochowski herbu Bończa (ur. 1542 na Mazowszu, zm. 30 stycznia 1612 w Krakowie) – duchowny katolicki: kanonik kaliski, uniejowski i łowicki, kustosz kruszwicki; sekretarz królewski, poeta i tłumacz.
Życiorys Syn Piotra, urodzony w ubogiej rodzinie szlacheckiej Wierzbowskich, którzy od wsi Grochy (Podlasie) przezwali się Grochowskimi. Od 1571 uczęszczał do Kolegium Jezuitów w Pułtusku na koszt prymasa Jakuba Uchańskiego. Słuchał tam wykładów teologicznych Jakuba Wujka. Wkrótce obrał sobie stan duchowny. Około roku 1573 został księdzem a w 1577 kanonikiem uniejowskim, następnie kaliskim i łowickim. W roku 1584 występował jako sekretarz królewski. W 1595 był proboszczem czerskim.
W roku 1600 z powodu napisania wiersza Babie koło, utworu krytycznego wobec biskupów, był prześladowany przez hierarchów. Pozbawiony został beneficjów i uwięziony. Z więzienia został uwolniony dzięki interwencji DziałyńskichKs. Jan Korytkowski: Dzieje prymasów Polski. Poznań 2004, tom XIII, s.109-110.. Około roku 1601 został kustoszem kruszwickim. W latach 1600–1607 przebywał w Krakowie, gdzie poświęcił się pracy pisarskiej, będąc pod opieką biskupa i późniejszego prymasa Bernarda Maciejowskiego.