Symfonie Dziewięć symfonii Meyera różni się obsadą i charakterem. Przeznaczone są na orkiestrę wyłącznie smyczkową (V), na wielką orkiestrę (I, IV, VI i VII), na chór i orkiestrę (II, III, VIII i IX). „Pierwsza” dzieje się głównie w świecie sonoryzmu; kontekst „Drugiej” i „Trzeciej” tworzy słowo poetyckie: „Praca” Juliana Tuwima oraz „Orphée” Paula Valéry. (...) Wnętrze „IV Symfonii” jest niesłychanie ostre i dramatyczne. Decyduje o tym nieustanny ruch; jakby maleńkie cząsteczki dźwiękowe zostały uwięzione w zamkniętej przestrzeni i odbijały się od siebie. (...) Programowa „VI Symfonia „polska"” powstała na początku lat 80., jest komentarzem do wydarzeń stanu wojennegoTomasz Cyz: Muzyka między dźwiękami, „Tygodnik Powszechny” nr 33 z 17 VIII 2003..

Programowy charakter sugeruje tytuł wyjątkowo rozbudowanej: Sinfonia del tempo che passa, czyli przemijającego czasu. Wiersze Adama Zagajewskiego wykorzystane w VIII Symfonii poświęcone są jednemu tematowi - antysemityzmowi. Psalmy w IX Symfonii - protest przeciwko kłamstwu i przemocy.