W Rumi od wieków działały młyny wodne i kuźnica. Powstawaniu budowli hydrotechnicznych sprzyjało naturalne położenie osady nad brzegiem Zagórskiej Strugi. Pierwszy młyn założyli cystersi, wzmiankowany w rejestrze poborowym z lat 1570-1571 jako jednokołowy młyn mączny. Dokument ten potwierdza również istnienie we wsi karczmy. Od XVII wieku młyn należał już do świeckich właścicieli. W miejscu obecnej siedziby Miejskiego Domu Kultury (dworek z XVIII wieku) przy ul. Starowiejskiej i Mickiewicza do 1939 roku znajdowało się założenie kuźnicze, które wzmiankowane jest w 1603 roku, w związku z przekazaniem tego terenu na zasadzie dzierżawy Wartymbergowi Preussowi. Wcześniej kuźnicą zarządzali cystersiPor. A. Groth, W Rzeczypospolitej Szlacheckiej (1466-1772), w: Zarys..., op. cit., s. 95-114.. Obecnie znajdują się tu park, odtworzony jaz na Zagórskiej Strudze, tzw. Domek Kaszubski (nawiązujący architekturą do budowli młyńskich) i wspomniany dworek. Przy Placu Kaszubskim młyn użytkowany był do 1939 roku, zachował się budynek dawnego młyna z przełomu XIX/XX wieku, po II wojnie światowej adaptowany na siedzibę straży pożarnej.
W połowie XIX wieku powstał w Rumi kościół ewangelicki, zniszczony w 1945 roku (obecnie sala gimnastyczna Szkoły Podstawowej Nr 1).