W następnych latach był szefem Gabinetu Ministra Obrony Narodowej Mariana Spychalskiego (1958–1965) oraz szefem Zarządu VI Organizacyjnego w Sztabie Generalnym WP (1965–1967). W latach 1967–1974 oraz 1975–1981 był zastępcą szefa Sztabu Generalnego WP do spraw organizacyjno-mobilizacyjnych, a w latach 1974–1975 – zastępcą dowódcy – szefem sztabu Śląskiego Okręgu Wojskowego. W okresie 1981–1984 był I zastępcą Szefa Sztabu Generalnego WP. Brał udział w przygotowaniach do wprowadzenia w Polsce stanu wojennego w grudniu 1981. W 1984 zastąpił generała broni Józefa Urbanowicza na stanowisku wiceministra obrony narodowej – Zastępcy Ministra do spraw Ogólnych (ministrem obrony narodowej był wówczas gen. armii Florian Siwicki). W latach 1984–1990 był także polskim zastępcą naczelnego dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych państw-stron Układu Warszawskiego. Był również przewodniczącym Komisji Głównej MON ds. Inicjatyw i Nowatorstwa. 1 października 1990 odwołany ze stanowiska wiceministra obrony narodowej, następnie przebywał w dyspozycji MON, a 3 lipca 1991 został w wieku 63 lat przeniesiony w stan spoczynkuJ. Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. II: I–M, Toruń 2010, s. 83..