Polityk ten założył rozłamową Rewolucyjną Radę Fatah.

22 listopada 1974 roku Jasir Arafat wystąpił przed delegatami posiedzenia plenarnego Organizacji Narodów Zjednoczonych. Zażądał likwidacji Izraela i utworzenia w jego miejsce ekumenicznego państwa Żydów, muzułmanów i chrześcijan. Wkrótce po tym ONZ uznało prawo samostanowienia narodu palestyńskiego.

W styczniu 1976 roku al-Fatah włączył się w wojnę domową w Libanie, w której poparł libańską lewicę zrzeszoną w Libańskim Ruchu Narodowym.

W 1982 roku wojsko izraelskie zniszczyło struktury al-Fatahu w Libanie. Odtąd przywódcy Fatahu przebywali w Tunisie. W 1983 roku ugrupowanie opuściła frakcja radykalna, która sformowała Fatah al-Intifada.

Pod koniec lat 80. al-Fatah wyrzekł się terroryzmu. Na początku lat 90. rozpoczęły się rozmowy pokojowe pomiędzy OWP a Izraelem. OWP w rozmowach reprezentował Arafat. W 1993 roku Arafat i Icchak Rabin wypracowali porozumienie, na mocy którego rok później utworzona została Autonomia Palestyńska. Al-Fatah zdominował struktury Autonomii.

W 1995 roku powstała zbrojna frakcja al-Fatah Tanzim (Organizacja), a w 2000 roku Brygady Męczenników Al-Aksa.