Inne argumenty, przemawiające na rzecz rozdzielności kniaziów Fiodora i Iwana Nieświckich z kniaziami Fiodorem i Iwanem Korybutowiczami, są następujące: tytułu kniaziów Nieświckich używali w XV wieku tylko Fiodor i Iwan Nieświccy, natomiast oprócz dwóch Korybutowiczów o tych samych imionach był jeszcze trzeci brat o imieniu Zygmunt, który jednak w żadnych źródłach nie został wymieniony z tytułem kniazia Nieświckiego; według wszelkiego prawdopodobieństwa kniaź Fiodor Korybutowicz umarł nie pozostawiając męskiego potomstwa (a przynajmniej legalnego), na co wskazuje oświadczenie wdowy po nim, księżnej Anastazji, która po śmierci męża, w zamian za darowiznę dodatkowych dóbr, oddała się w opiekę swojemu zięciowi, Piotrowi Montygirdowicowi (mężowi Anny Fiodorowiczównej) i powierzyła mu wydanie za mąż oraz wyposażenie swych dwóch młodszych córek (Wasylisy i Marii); wdowa po kniaziu Iwanie Korybutowiczu wyszła ponownie za mąż za kniazia Borysa Glińskiego, z którym miała potomstwo, o czym zaświadczył jej wnuk, Andrzej Aleksandrowicz Drożdża w sprawie o dziedziczenie Łoska i co wskazuje na jej wdowieństwo w dość młodym wieku – nie mogła to być Jarochna Bybelska, z którą kniaź Iwan Nieświcki ożenił się nie później niż w 1410 roku i która jako jego żona dożyła na pewno 1462 roku, albowiem miała wtedy nie mniej niż 70 lat i żadną miarą