Młode ptaki przypominają samice, lecz są ciemniejsze, posiadają też liczne prążki i plamki.
Gruchanie tych gołębi jest ciche i smutne, składa się z krótkich, wielokrotnie powtarzanych „ku-kuu” z przeciągnięciem i nieco wyższym tonem drugiej sylaby.
Gatunek nie jest towarzyski, występuje pojedynczo lub parami, choć mogą one tworzyć większe stada przy oczkach wodnych.
Występowanie i siedlisko Ojczyzną turkaweczek czarnogardłych jest środkowa Afryka, skąd zaczęły się rozprzestrzeniać. Podgatunek Oena capensis aliena zamieszkuje Madagaskar, a Oena capensis capensis występuje od Mauretanii do Sudanu na południe po Południową Afrykę, oraz na Sokotrze, Półwyspie Arabskim i w Izraelu. Zalatuje do Maroka, na Cypr i do innych krajów Bliskiego Wschodu na północ aż po Turcję.
Gołąbek ten zasiedla tereny otwarte, pustynne i półpustynne, porośnięte krzewami i akacją.
Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego wymienia turkaweczkę czarnogardłą na liście gatunków stwierdzonych w Polsce, lecz nie zaliczonych do awifauny krajowej (kategoria E w klasyfikacji AERC – pojaw nienaturalny).
Pożywienie Gatunek jest dość naziemny i zazwyczaj żeruje na otwartym terenie.