W pierwszych 20 latach istnienia administracja galerii nie była zorganizowana. Personel był nieliczny. Publiczna krytyka zarządzania galerią doprowadziła do rządowego dochodzenia i wynikłych z tego reform. Zostało ustanowione nowe stanowisko dyrektorskie z prawem kształtowania kolekcji i zarządzania galerią. Od początku Galeria Narodowa była zaangażowana w edukację. Studenci byli zawsze chętnie przyjmowani w celu poznawania kolekcji oraz wykonywania kopii obrazów. Galeria kontynuuje edukacyjny program: przyjmuje uczniów, studentów oraz szeroką publiczność. Program zawiera darmowe wykłady, zwiedzanie z przewodnikiem oraz seminaria.
23 sierpnia 1939 Galeria Narodowa została zamknięta. Wewnątrz budynku zaczęła się ewakuacja kolekcji. Tajne miejsce przeznaczone do przechowania dzieł znajdowało się w Walii, ale 100 mniejszych obrazów zostało przewiezionych do Gloucestershire. Kolekcja została umiejscowiona w wielu prywatnych domach i budynkach publicznych. Ostatnie dzieło opuściło budynek galerii 2 września, dzień po wybuchu wojny.