4 lipca 1945 jednostka otrzymała sztandar ufundowany przez mieszkańców Koźla.
W 1956 oddział przeformowany został na etat nr 5/150 pułku artylerii haubic oraz przyjął tradycje i numer rozformowanego 37 Łużyckiego pułku artylerii lekkiej. Jego nowa nazwa brzmiała 37 Łużycki pułk artylerii haubic.
Żołnierze pułku Dowódcy pułku ppłk Jan Kasjanow ppłk Bolesław Stefan Babecki
Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari ogn. Antoni Pietraszewski
Skład etatowy Dowództwo i sztab 3 x dywizjon artylerii 2 x bateria artylerii armat 1 x bateria artylerii haubic bateria parkowa Razem w pułku:
żołnierzy – 1093 (oficerów – 150, podoficerów – 299, kanonierów – 644)
sprzęt: 76 mm armaty – 24 122 mm haubice – 12 rusznice przeciwpancerne – 12 pistolety maszynowe – 419 samochody – 108 ciągniki – 24 Marsze i działania bojowe 110px216px216px228px228px
Przekształcenia 38 pułk artylerii lekkiej (1944–1956) → 37 Łużycki pułk artylerii haubic (1956–) → 37 pułk artylerii → rozformowany 1989.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pułki artylerii lekkiej ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Wojsko Polskie w Kędzierzynie-Koźlu Kategoria:Jednostki Wojska Polskiego o nazwie wyróżniającej Łużycka Kategoria:Oddziały 7 Łużyckiej Dywizji Piechoty Kategoria:Polskie jednostki artylerii utworzone w 1944 Kategoria:Polskie jednostki artylerii rozwiązane w 1956