Edykt z Saint-Germain – edykt wydany w Saint-Germain-en-Laye przez królową regentkę Katarzynę Medycejską 17 stycznia 1562 r. zapewniający częściową wolność wyznania hugenotom.
Król Franciszek I zajmował wobec protestantów początkowo postawę tolerancyjną. Po sprawie plakatów w 1534 r. zarządził śledztwo i zaczął wyraźniej opowiadać się po stronie katolików. Za panowania Henryka II rozpoczęły się prześladowania. Wiele osób aresztowano za herezję i skazano na śmierć. W 1559 r. król Franciszek II polecił aresztować kilku członków parlamentu paryskiego, którzy domagali się zwołania sesji i zaprzestania prześladowań protestantów. Jeden z nich Anne de Bourg został skazany na śmierć i stracony 21 grudnia 1559 r. Jego egzekucja i wzrastający wpływ rodu Gwizjuszy zaniepokoił protestantów, którzy wystąpili zbrojnie prod wodzą księcia Kondeusza i szlachcica La Renaudie. Bunt udało się szybko stłumić. Królowa Katarzyna Medycejska sprawująca regencję w imieniu małoletniego Karola IX starała się prowadzić politykę umiarkowaną. Dekret z Saint-Germain po raz pierwszy zezwalał protestantom na publiczny kult poza miastami. W ich obrębie miał pozostać prywatny. Dokument pozwalał na tworzenie konsystorzy i zwoływanie synodów. Pastorzy mieli składać przysięgę władzom lokalnym i uzyskać publiczne uznanie.