Vilius Gaigalaitis (ur. 27 września 1870 w Naujienoje koło Ragnety, zm. 30 listopada 1945 w Bretten) – litewski ksiądz i działacz społeczny na terenie Małej Litwy i Kraju Kłajpedzkiego, deputowany do pruskiego Landtagu (1903–1918), wykładowca uniwersytecki w Kownie.
Życiorys Uczęszczał do gimnazjów w Kłajpedzie i Tylży naukę kontynuując na uniwersytetach w Królewcu i Berlinie (1892–1896), gdzie studiował filozofię i teologię. Po studiach pracował jako ksiądz luterański w litewskich parafiach Ramučiai, Prekulach i Katyciach w Prusach Wschodnich.
W 1903 wybrano go głosami litewskiej społeczności Prus Wschodnich posłem do Landtagu w Berlinie, reprezentował w nim okręg Kłajpeda–Szyłokarczma. W latach 1908 i 1913 ponownie wybierany do parlamentu, gdzie występował w obronie praw językowych i kulturalnych mieszkających na Małej Litwie rodaków. Udzielał się w lokalnym samorządzie sprawując mandat radnego w landtagu tylżyckim oraz radzie miasta Kłajpedy.
W 1918 wybrano go przewodniczącym tylżyckiego oddziału Litewskiej Rady Narodowej w Prusach. W Paryżu agitował za przyłączeniem północnej części Prus Wschodnich do Litwy.