Uranografia W 1589 Plancius stworzył globus nieba, bazując na niekompletnych informacjach o ciałach niebieskich widocznych na półkuli południowej. Na globusie umieścił, oprócz znanych już konstelacji, gwiazdozbiory: Krzyż Południa, Trójkąt Południowy oraz Obłoki Magellana, Mały i Wielki (do tej pory jeszcze nie nazwane).
Informacje na temat powyższych konstelacji pochodziły z raportów napisanych w czasie wypraw: Andreasa Corsaliego (1512), Amerigo Vespucci (1501) oraz prac Pedro de Medina. Trójkąt Południowy stoi „do góry nogami”, a Krzyż Południa umieszczono obok gwiazdozbioru ErydanuPołożenie tych gwiazdozbiorów zostało skorygowane dopiero po odkryciach von Keysera i de Houtmana w 1595-97..
W 1592 Plancius wykreślił słynną mapę świata Terrarum Tabula, na której w górnej części umieścił mapy północnego i południowego nieba. Mapy te ukazują dwa nowe gwiazdozbiory: Gołąb oraz Polophylax (z gr. „Strażnik Bieguna [Południowego]”). Konstelacje te znajdują się również na mapie świata z 1594.
W 1595 Plancius zlecił Pieterowi Dirkszoonowi Keyserowi, głównemu nawigatorowi statku Holandia biorącemu udział w pierwszej holenderskiej ekspedycji handlowej do Indonezji (tzw. Eerste Schipvaart) (1595-1597), obserwację nieba na półkuli południowej.