Długi ogon (ang. The Long Tail) – koncepcja, którą sformułował Chris Anderson w październiku 2004 w artykule dla magazynu Wired, celem opisania pewnych modeli biznesowych oraz ekonomicznych, zaobserwowanych w działalności firm takich jak Amazon.com, czy Netflix. Głosi ona, że posiadanie bardzo szerokiego asortymentu może zaowocować wygenerowaniem na pojedynczych, rzadko poszukiwanych pozycjach, sumarycznie większych obrotów niż osiągane na najpopularniejszych, masowo sprzedawanych towarach.
Koncepcja długiego ogona jest niejako zaprzeczeniem zasady Pareta, głoszącej w uproszczeniu, iż przedsiębiorstwa uzyskują ok. 80% przychodów dzięki sprzedaży jedynie 20% swojego asortymentu.
Długi ogon w statystyce thumb|Długi ogon oznaczono kolorem żółtym.
Termin długi ogon jest potocznie używany w statystyce, np. w odniesieniu do rozkładu majątku lub używalności wyrazów. Nazywa się nim właściwość, jaką obserwujemy w niektórych znanych rozkładach statystycznych (tj. rozkład Zipfa, rozkład Pareta, rozkład Lévy’ego). Wszystkie rozkłady przypominają przedstawiony na wykresie. Są to w przybliżeniu wykresy funkcji potęgowej z wykładnikiem ujemnym.