6 lipca 1945, Wielka Brytania i Stany Zjednoczone wycofały uznanie dyplomatyczne Rządu RP na uchodźstwie, uznając natomiast Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej.
Podczas okupacji hitlerowskiej siedzibą utworzonego na terenie Polski Generalnego Gubernatorstwa był Kraków.
22 lipca 1944 roku w Chełmie został ogłoszony manifest Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego, a samo miasto stało się siedzibą tego rządu. 27 lipca główna siedziba PKWN została przeniesiona do Lublina. 31 grudnia 1944 roku w miejsce PKWN powstał Rząd Tymczasowy Rzeczypospolitej Polskiej, który rezydował w Lublinie do 1 lutego 1945, kiedy to przeniósł swoją siedzibę do niedawno odbitej WarszawyDariusz Baliszewski, Andrzej Krzysztof Kunert, Ilustrowany przewodnik po Polsce stalinowskiej 1944–1956, t. 1 1944–1945, Warszawa 1999, Wydawnictwo Naukowe PWN, s. 186–187.. Okres od 22 lipca 1944 roku do 1 lutego 1945 roku bywa nazywany jako okresem Polski Lubelskiej.
W związku ze sporymi zniszczeniami Warszawy rząd komunistyczny planował przeniesienie stolicy Polski z Warszawy do Łodzi, ze względu na robotniczo-lewicową przeszłość miasta, oraz na dość niewielkie zniszczenia wojenne na jego terenie, jednak plany te nigdy nie zostały zrealizowane.