Prawa miejskie kolejno potwierdzali królowie: Władysław IV Waza, Jan Kazimierz, Michał Korybut Wiśniowiecki, Jan III Sobieski i August II Mocny. W 1751 roku założono przy kościele Bractwo Różańcowe. W 1767 roku miasteczko spłonęło wraz z drewnianym kościołem. Po III rozbiorze w 1795 roku, Porozów został włączony do Imperium Rosyjskiego i jego guberni grodzieńskiej.
Od 1921 roku leżał w granicach II Rzeczypospolitej, w województwie białostockim, w powiecie wołkowyskim, siedziba wiejskiej gminy Porozów. W 1921 miejscowość liczyła 1793 mieszkańców, zamieszkałych w 319 budynkach, w tym 1519 Polaków, 267 Żydów, 6 Białorusinów i 1 Rusina. 1186 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego, 567 mojżeszowego i 40 prawosławnego.
Od września 1939, na mocy paktu Ribbentrop-Mołotow, pod okupacją ZSRR. Między czerwcem 1941 a lipcem 1944 roku pozostawał pod okupacją niemiecką, po czym zajęty przez Armię Czerwoną, został włączony do Białoruskiej SRR. Do II wojny światowej istniała duża społeczność żydowska, która została w większości wymordowana w czasie okupacji niemieckiej. W 1945 roku w obręb Porozowa włączono dawny majątek Bogudzięki, z neobarokowym drewnianym dworem Buttowtów Andrzeykowiczów, w którym obecnie mieści się szpital.
Kościoły w Porozowie