Język łaciński znała także księżniczka Elżbieta, którą Kartezjusz poznał dzięki Pollotowi, pośrednikowi między nią a filozofem, gdy przebywała w HadzeCharles Adam, Vie et Oeuvres de Monsieur Descartes w: Oeuvres de Descartes, publiées par Charles Adam et Paul Tannery, t. XII, s. 188. Owocem znajomości filozofa z księżniczką jest także bogata korespondencja filozoficzna i dzieło Namiętności duszy. O różnych etapach powstawania tekstu i o toku druku Kartezjusz pisze w liście do Colviusa z 23 kwietnia 1643Oeuvres, t. III, ss. 646-647 i w liście do Pollota z 1 stycznia 1644Oeuvres, t. IV, ss. 72-73.
Kartezjusz zamierzył Zasady jako podręcznik, przeznaczony nie tylko dla księżniczki Elżbiety, ale dla szerokiego grona uczniów, podręcznik mający zastąpić Fizykę Arystotelesa. Zamierzenie to tłumaczy suchą formę dzieła i to, że podzielone jest na dużą liczbę drobnych, łatwych do opanowania pamięciowego zasad. Zachęcał o. Pierre'a Bourdina, by propagował dzieło wśród jezuitów i rozdawał im jego egzemplarze, co miało doprowadzić do zastąpienia fizyki arystotelesowskiej kartezjańską w dominującym we wszystkich krajach katolickiej Europy systemie edukacji jezuickiejGeneviève Rodis-Lewis, Descartes' Life and the development of his philosophy, w: Cambridge Companion to Descartes, Cambridge 1992, s. 44.