Asmus w swojej relacji o kartezjańskiej zasadzie zachowania ruchu opiera się także na fragmentach niezachowanego dzieła Kartezjusza O świecie (Oeuvres, t. XI, s. 43) i jego liście do Debeaune'a z 30 kwietnia 1639 (Oeuvres, t. II, s. 543) stanowiące – bardzo jeszcze niejasną, odległą od sformułowania właściwego i zmieszaną z błędnymi wyobrażeniami – pierwotną postać prawa zachowania energii. W swoim prawie zachowania ruchu Kartezjusz głosi, że skoro Bóg włożył w materię przy stworzeniu świata pewną określoną ilość ruchu, byłoby absurdem sądzić, że ilość ta może ulegać zmianie, bo wtedy trzeba by przyjąć, że zmianie może podlegać sposób działania ruchu. W drugiej części Zasad Kartezjusz dowodzi więc, że Bóg stale troszczy się o zachowanie we wszechświecie tej samej ilości ruchu, jaką włożył w niego na początku. Ilość ruchu może ulegać zmianie w różnych częściach wszechświata, ale jego suma pozostaje stała, dzięki czemu ciało wprawiające w ruch drugie ciało może tracić dokładnie tyle samo ruchu, ile mu udziela.
Zasady były też głównym punktem odniesienia interpretacji filozofii Kartezjusza przez Spinozę i Leibniza, jako że obaj filozofowie napisali do tego dzieła komentarzeNicholas Jolley, The Reception of Descartes' Philosophy, w: The Cambridge Companion to Descartes, Cambridge 1992, s. 412.
Spis zasadWedług przekładu Izydory Dąmbskiej Część I – O zasadach poznania ludzkiego