Jadwiga Sarnecka (ur. 1877 w Sławucie lub 15 października 1883 w Szarogrodzie, zm. 29 grudnia 1913 w Krakowie) – polska kompozytorka i pianistka.
Danych na temat jej życia istnieje bardzo niewiele. Odebrała staranne wykształcenie muzyczne. Była uczennicą m.in. Aleksandra Michałowskiego, Teodora Leszetyckiego. Cieszyła się sławą znakomitej pianistki, ale przede wszystkim chciała być i była kompozytorką. Pobierała lekcje u Władysława Żeleńskiego, Felicjana Szopskiego i być może Henryka Melcera – nieregularnie, prywatnie. Utwory, które pisała, nie mogły się podobać. Byłe inne, więc spotkały się z miażdżącą falą krytyki. Określano je jako dziwaczne, depresyjne, półdyletanckie, zarzucano im chaos w treści i opracowaniu. Ale Sarnecka pisała dalej. Drukowała na koszt własny, potem los zaczął się do niej uśmiechać. Talent dostrzeżono – Feliks „Manggha” Jasieński z własnych pieniędzy zafundował wydanie drukiem jej kompozycji. Ludzie kształtujący obraz ówczesnej muzyki polskiej: Chybiński, Reiss, Jachimecki zaczęli pisać o jej twórczości w tonie przychylnym, prawie euforycznym. W 1910 Sarnecka otrzymała drugą nagrodę za IV Balladę na konkursie kompozytorskim zorganizowanym z okazji setnej rocznicy urodzin Chopina we Lwowie (pierwsza dla K. Szymanowskiego).