Ballada francuska – gatunek poetycki uprawiany we Francji w XIV i XV wieku o różnorodnej tematyce: miłosnej, satyrycznej, religijnej itp. Najbardziej znanymi autorami ballad byli Karol Orleański, Christine de Pisan i François Villon, choć ten ostatni raczej parodiował gatunekNajbardziej znaną balladą francuską Villona jest Ballade des dames du temps jadis z Wielkiego testamentu, przełożonego na język polski przez Tadeusza Boya-Żeleńskiego.. W Anglii formę ballady francuskiej stosował Geoffrey Chaucer (Ballada do sakiewki własnej)Balladę do sakiewki własnej Chaucera przełożył Stanisław Barańczak. Zobacz Od Chaucera do Larkina, Kraków 1993.. Forma ballady została reaktywowana w dziewiętnastym wieku. Ballady na wzór utworów średniowiecznych pisali między innymi Paul Verlaine we Francji i Algernon Charles Swinburne w Anglii. W Czechach ballady francuskie tworzyli Jaroslav VrchlickýO czeskich użyciach ballady francuskiej piszą Josef Brukner, Jiří Filip, Poetický slovník, Praha 1997. i Vítězslav NezvalJacek Baluch, Trybun poezji [w:] Vítězslav Nezval, Cudowny Czarodziej, Warszawa 1969.. W Polsce tą trudną formą posługiwali się między innymi Antoni Lange (Ballady pijackie)Stanisław Sierotwiński, Słownik terminów literackich, Kraków 1966.