thumb|300px|Álvaro de Mendaña de Neyra Álvaro de Mendaña lub Álvaro Mendaña de Neyra (ur. ok. 1541 w Saragossie, zm. 1595 na wyspach Santa Cruz) – hiszpański żeglarz, badacz południowego Pacyfiku, towarzysz kosmografa Pedra Sarmienty de Gamboa, z którym wspólnie planował wyprawę celem odkrycia i chrystianizacji tajemniczego Lądu Południowego, Terra Australis, mającego stanowić przeciwwagę dla wielkich kontynentów półkuli północnej.
Obaj podróżnicy przypuszczali, że tam, na zachód od Ziemi Ognistej, leżą mityczny Ofir i kopalnie, z których król Salomon sprowadzał złoto dla ozdobienia świątyni jerozolimskiej.
Składająca się z dwóch okrętów flotylla wyruszyła, pod dowództwem Mendañi, w listopadzie 1567 r. z portu Callao w Peru. Po 80-dniowej żegludze wprost na zachód oczom załóg ukazał się pierwszy ląd – wysepka Nui w archipelagu Ellice. Miesiąc później, w lutym 1568, odkryli ląd, który nazwali Santa Isabel.
W pierwszej chwili Mendaña był przekonany, że to wymarzona Terra Australis, ale najbliższe badania wykazały, że to wyspa, będąca fragmentem rozległego archipelagu, który – w przekonaniu, że mityczne skarby są w zasięgu ręki – nazwano Wyspami Salomona.