Poza tym zaczął pisać powieści.
Po ataku Niemiec na ZSRR, został na początku lipca 1941 zmobilizowany do Armii Czerwonej jako intendent pułku dywizji piechoty w Połtawie, a 30 lipca skierowany na Front Południowo-Zachodni. Wkrótce potem zastąpił zabitego w walce dowódcę kompanii, następnie zabitego dowódcę batalionu, 17 sierpnia został ranny. Później został naczelnikiem brygady korespondentów frontowych wydziału politycznego 40 Armii Frontu Południowo-Zachodniego, od marca 1942 pozostawał w dyspozycji sztabu Frontu Briańskiego. 13 czerwca 1942 został zrzucony na tyły wroga w okolicach Briańska, w październiku 1942 jego grupa weszła w skład Partyzanckiego Zgrupowania Obwodu Sumskiego. Był dowódcą zwiadu w partyzanckim zgrupowaniu Sidora Kowpaka, od grudnia 1943 dowódcą ukraińskiej 1 Dywizji Partyzanckiej, w 1943 otrzymał stopień pułkownika, a 6 sierpnia 1944 generała majora.