zwycięstwo nad znaną Szwedką Catariną Lindqvist.
Grała także w turniejach wielkoszlemowych, chociaż bez większych sukcesów. Wszystkie starty w mistrzostwach Francji (cztery razy) i mistrzostwach USA (trzy razy) kończyła na I rundzie, w Australian Open doszła do II rundy w 1990. Nieco lepiej wypadała Okamoto na Wimbledonie, gdzie w 1987 po przejściu eliminacji w turnieju głównym pokonała Patricię Tarabini i Sabrinę Goleš, a dopiero w 1/16 finału, w spotkaniu rozegranym na Korcie Centralnym, musiała uznać wyższość rozstawionej z numerem trzecim Chris Evert 5:7, 0:6. Rok później na Wimbledonie odpadła w II rundzie ze swoją rodaczką Akiko Kijimutą, ale w I rundzie wyeliminowała Hiszpankę Arantxę Sánchez Vicario – zawodniczkę młodą z wielką przyszłością dopiero przed sobą, ale już wówczas klasyfikowaną jako 21. rakieta świata.
W grze podwójnej Okamoto wygrała dwa turnieje rozgrywane pod auspicjami Międzynarodowej Federacji Tenisowej (ITF), o randze niższej niż WTA Tour. W występach zawodowych partnerowały jej m.in. rodaczki Akiko Kijimuta, Emiko Sakaguchi i Naoko Satō.