Bitwa pod Kockiem – starcie zbrojne, które miało miejsce 7 maja 1809 podczas wojny polsko-austriackiej.
Podpułkownik Berek Joselewicz dowodząc szwadronem 5. pułku strzelców konnych szedł w awangardzie wojsk polskich, wchodząc w skład brygady jazdy gen. Rożnieckiego. Zadaniem polskiej kawalerii było oczyszczenie terenu z sił austriackich przed nadciągającymi głównymi siłami i uchwycenie przepraw na rzece Wieprz.
Jedyne siły austriackie znajdujące się w tym rejonie wycofały się 2 maja do Kocka, był to dywizjon jazdy (dwa szwadrony - ok. 300 ludzi) z 1. Pułku Huzarów, dowodzony przez majora Friedricha Hoditza. Oddział ten miał za zadanie zniszczyć wszystkie środki przeprawy na Wieprzu.
7 maja na stacjonujących w mieście Austriaków uderzył ppłk. Berek Joselewicz na czele swojego szwadronu. Po krótkiej walce huzarzy zostali odrzuceni za rzekę, pozostawiając nienaruszony most, a następnie poszli w rozsypkę, co spowodowało również rozbicie na drobne grupki ścigających ich Polaków. W walce zginął ppłk. Joselewicz, który za daleko zapędził się za uciekającymi huzarami. Ranny i otoczony przez Austriaków, mimo iż chciał się poddać, został przez nich zabity. Polacy mieli jeszcze jednego zabitego i 7 rannych. Austriacy stracili 11 zabitych, 8 rannych i 8 wziętych do niewoli, w tym jednego rotmistrza. Po bitwie oddział mjr.