W roku 1618, a więc w roku publikacji map wybuchała wojna trzydziestoletnia. W czasie jej trwania mapy zaginęły i odnalazły się dopiero w roku 1756 w Stralsundzie, a odnalazł je przypadkiem szczeciński historyk Karl Conrad Oelrichs.
W roku 1758 w Hamburgu wznowiono wydawanie map. Nie jest znana liczba sztuk. Przypuszcza się, że było to kilkadziesiąt egzemplarzy.
Kartograf, pracownik naukowy Zamku Królewskiego w Warszawie Kazimierz Kozica przypuszcza, że do dzisiaj zachowało się około 50 egzemplarzy mapy (z I i II wydania), z tego kilkanaście w Polsce.
Opis Mapę połączoną z drzewem genealogicznym książąt pomorskich, zatytułowaną (łac.) NOVA ILLUSTRISSIMI PRINCIPATUS POMERANIÆ DESCRIPTIO cum adjunctà Principum Genealogià et Principum veris et potiorum Urbium imaginibus et Nobilium insignibus, autor stworzył w skali 1:235000 i wydał w formacie 2,21 × 1,25 m, co było na owe czasy wielkim osiągnięciem. Autor dla ustalenia danych geograficznych dużo podróżował po terenie księstwa.