12 lutego okręt zapuścił się w głąb konfederackiego terytorium, na rzekę Red i dalej na Atchafalaya, gdzie jego oddział desantowy zniszczył 12 konfederackich wozów.
14 lutego w poszukiwaniu dalszych statków „Queen of the West” działał na Red River. Zdobył tam statek „Era No. 5” z ziarnem. Trafił jednak później tego dnia pod ostrzał artylerii konfederackiej pod fortem de Russy i przy próbie uniknięcia go, utknął na mieliźnie. Po dalszym ostrzale, okręt został opuszczony przez załogę i następnie zdobyty przez konfederatów. Załoga zaś „Queen of the West” odpłynęła zdobytym statkiem „Era No. 5”Spencer Tucker, Blue and Gray Navies: the Civil War Afloat, Annapolis: Naval Institute Press, 2006. , s.223, który włączono później do sił Unii jako jednostkę pomocniczą.
Służba w marynarce Konfederacji thumb|Wizja artystyczna zniszczenia CSS „Queen of the West” Po szybkiej naprawie, taranowiec został wcielony do służby w Armii Konfederacji, jako CSS „Queen of the West”. 24 lutego 1863 wraz z taranowcem CSS „Webb” zatopił na płyciźnie poniżej Vicksburga nową kanonierkę pancerną Unii USS „Indianola”, wysłaną śladem „Queen of the West”, w konsekwencji wysadzoną w powietrze przez konfederatów.