Po krótkim pobycie na Litwie i kilku solowych koncertach wyjechał na stypendium do Berlina, gdzie pobierał nauki u Franza Schrekera. W Niemczech napisał swoją pierwszą symfonię, której premiera odbyła się pod batutą Schrekera w wykonaniu orkiestry berlińskiego radia.

Po powrocie do Kowna otrzymał katedrę fortepianu i teorii muzyki w tamtejszych konserwatorium, udzielał się również jako krytyk w czasopismach ("Vairas", "Muzikos barai", "Akademikas").

W obliczu zbliżającej się armii radzieckiej postanowił w 1944 roku wyjechać z kraju. Poprzez Niemcy udał się do USA, gdzie zamieszkał w Chicago. Wiele komponował w obozach dla litewskich dipisów w Niemczech, po osiedleniu się w USA prawie zaprzestał twórczości aktywności.

Po 1950 roku nauczał teorii w National University of Music i w Boguslawski Music College, pracował również jako nauczyciel prywatny.

Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości w 1991 roku jego szczątki zostały sprowadzone do kraju.

Obok Mikalojusa Čiurlionisa uchodzi za jednego z ważniejszych kompozytorów XX-wiecznej Litwy.