Jan z Szamotuł, przydomek: Paterek (ur. ok. 1480 w Szamotułach, zm. 9 stycznia 1519) – polski prawnik, teolog, nauczyciel akademicki, filolog, duchowny rzymskokatolicki, kaznodzieja i autor kazań. Pionier języka polskiego. Profesor Akademii Krakowskiej.
Życiorys Był Wielkopolaninem (pochodził z mieszczańskiej rodziny w Szamotułach), studiującym (od 1500) na Akademii Krakowskiej, na której w 1502 został bakałarzem, a w 1504 magistrem artium. W czasie studiów pozostawał pod opieką Wojciecha Krypy (nadwornego lekarza króla Aleksandra Jagiellończyka). Prawdopodobnie jeszcze w tym samym roku 1504, wstąpił do zakonu bernardynów (gdzie uzyskał przydomek Paterek), by po roku opuścić (1505) nowicjat i powrócić na uczelnię. W 1506 występuje tam już jako profesor, objaśniając listy Jana z Oświęcimia (Sakrana) i F. Filelfa. Jednocześnie został kaznodzieją przy kościele św. Anny. W 1513 uzyskał tytuł doktora dekretów.
Nie jest znana data objęcia przezeń probostwa w Pobiedrzu;