Sielanki – zbiór sielanek Szymona Szymonowica, wydanych w 1614 roku, jako zbiorek dwudziestu idylli, którym poeta nadał, utrwaloną potem, nazwę gatunku: „sielanka” (od zapożyczonego wówczas z języka ruskiego słowa „sioło” – w dawnej polszczyźnie: ‘wieś’). Zostały do nich dołączone Nagrobki zbieranej drużyny.
Jak na ostatni utwór renesansowy, pojawiają się dość późno. Spod pras drukarskich wyszło już wiele tomików poetyckich z barokowymi nowościami, zanim uczony organizator i wykładowca Akademii Zamojskiej, sławny poeta polsko-łaciński, wystąpił ze swoim najwybitniejszym dziełem w języku polskim. Wystąpienie to wyraża pełną świadomość przemian zachodzących w literaturze. Szymonowic odczuwa odrębność swojej poezji na tle współczesnym. Dedykuje Sielanki marszałkowi Mikołajowi Wolskiemu jako jednemu z ostatnich ludzi chędogich (...) którzy ozdobnego | Wieku kwitnęli...Fragment dedykacji Jaśnie Wielmożnemu Panu[,] Jego Miłości Panu Mikołajowi Wolskiemu[,] Marszałkowi Nadwornemu Koronnemu[,] Krzepickiemu Staroście, Panu Swemu Miłościwemu Simon Simonides najniższe służby zaleciwszy etc. (w. 11-12) ze zbioru