Jan (Jean) Taubenhaus (ur. 14 grudnia 1850 w Warszawie, zm. 14 września 1919 w Paryżu) – szachista polski, działający głównie we Francji. Był jednym z prekursorów gry symultanicznej na ziemiach polskich.
Życiorys Dzieciństwo i młodość spędził w Warszawie, tu uzyskał wykształcenie i zapoznał się z szachami. W latach 70. XIX wieku często grywał w warszawskich kawiarniach i cukierniach „szachowych” – Farrarego, Górskiego, „Giełdowej”, „Pod Dzwonnicą”. Miał w tym okresie okazję zmierzyć się z czołową postacią warszawskich szachów, Szymonem Winawerem, z którym zdecydowanie przegrał.
Po wyjeździe do Francji w 1880 znalazł się w środowisku szachistów skupionych wokół „Café de la Régence”. W słynnym lokalu często grywał, zarówno partie towarzyskie jak i turniejowe, a także udzielał lekcji. Od połowy lat 80. dawał również pokazy gry symultanicznej. W 1885 debiutował w dużej imprezie międzynarodowej – na kongresie szachowym w Hamburgu. W turnieju triumfował Isidor Gunsberg, a Taubenhaus uplasował się na dalszym miejscu (dzielonej z Josefem Noa XIII-XIV pozycji), ale jego partia z została uznana za najpiękniejsze spotkanie rozgrywek.