Do księgozbioru nowo powołanej biblioteki włączono zbiory Czytelni Naukowej. Czytelnia Pism Naukowych (funkcjonująca także pod nazwami Czytelnia Dzieł i Pism Naukowych oraz Czytelnia Naukowa) założona została przez Jadwigę Dawidową. Dzięki temu już na samym początku biblioteka dysponowała zbiorem liczącym 3 tys. dzieł i kilkaset roczników czasopism. Przy bibliotece utworzono Instytut Bibliograficzny, mający za zadanie kontynuację Bibliografii polskiej Karola Estreichera. W latach 1908–1909 Biblioteka wydawała czasopismo „Przegląd Biblioteczny”. Nie zrealizowano natomiast zamiaru utworzenia Muzeum Księgoznawstwa.
Pierwsza siedziba biblioteki wraz z czytelnią mieściła się w wynajmowanych pomieszczeniach przy ul. Rysiej 1 (obecnie plac Dąbrowskiego 1).
Dalsze dzieje Nowa biblioteka pełniła funkcję ogólnodostępnej biblioteki naukowej w Warszawie. Funkcjonowała dzięki opłatom pobieranym od czytelników, składkom członków towarzystwa i darom prywatnym. W 1914 otrzymała własną siedzibę przy ul. Koszykowej 26, projektu Jana Heuricha (młodszego) – dzięki fundacji Eugenii Kierbedziowej, która osobiście zaprojektowała wiele sprzętów do biblioteki.