Regulowały one szczegółowo ramy wiekowe, terminy wcieleń oraz limity mające na celu ochronę interesów cywilnych klubów sportowych, przy jednoczesnym zabezpieczeniu potrzeb pionu wojskowego.

Zgodnie z ustawą o powszechnym obowiązku obrony, poborowi-sportowcy byli powoływani do zasadniczej służby wojskowej co do zasady między 19. a 24. rokiem życia (w szczególnych przypadkach obowiązek ten ciążył na obywatelu do roku, w którym kończył 28 lat). Przepisy wykonawcze zalecały wcielanie rekrutów w wieku 19 lat – zanim nabyli oni wysokie umiejętności sportowe – co miało przeciwdziałać oskarżeniom o celowe destabilizowanie kadr silnych klubów cywilnych.

Zarządzenia Szefa Sztabu Generalnego wprowadzały szereg reguł logistycznych i organizacyjnych:

Sezonowość wcieleń: Poborowych uprawiających sport dzielono na dwie grupy rekrutacyjne. W okresie wiosennym wcielano zawodników dyscyplin halowych i zimowych (np. sporty zimowe, zapasy, siatkówka, koszykówka, piłka ręczna), natomiast w okresie jesiennym rekrutowano sportowców dyscyplin letnich, w tym piłkarzy i lekkoatletów. Ochrona ligowców przed szkołami podoficerskimi: Zawodnicy I i II ligi w grach zespołowych oraz posiadacze klasy mistrzowskiej lub pierwszej w sportach indywidualnych byli zwolnieni z obowiązku kierowania do szkół podoficerskich oraz ośrodków szkolenia specjalistów.