Okres międzywojenny (II RP) W okresie międzywojennym powszechny obowiązek obrony obejmował również czynnych sportowców. Przedwojenne wojskowe kluby sportowe wykorzystywały mechanizm poboru rekruta do konsolidacji kadrowej i pozyskiwania utalentowanych zawodników, co niejednokrotnie spotykało się z krytyką ówczesnej prasy sportowej. Przykładem takich działań było przeniesienie Mariana Łańki, który w 1925 roku jako poborowy trafił do garnizonu wileńskiego i zasilił barwy WKS 1 pp Leg. Wilno, a rok później, na mocy decyzji Ministerstwa Spraw Wojskowych, został relokowany do reprezentacyjnego klubu Wojska Polskiego – Legii Warszawa.
Cechą charakterystyczną tego okresu był brak bezwzględnego obowiązku występów wyłącznie w barwach klubów stricte wojskowych lub cywilno-wojskowych (takich jak Śmigły Wilno czy WKS Wawel). Część sportowców-żołnierzy mogła kontynuować karierę w macierzystych pionach cywilnych – przykładowo Henryk Reyman, pełniąc zawodową służbę oficerską w 18 pułku piechoty w Skierniewicach, przez cały czas pozostał zawodnikiem Wisły Kraków. Ponadto kluby cywilne, które posiadały we władzach wysokich rangą oficerów Wojska Polskiego (np.