Leonid Iwanowicz Bajdak, (ur. Русские в Северной Америке. Е.А. Александров. Хэмден (США)-Сан-Франциско (США)-Санкт-Петербург (Россия), 2005 w Odessie, zm. 16 września 1970 w San Francisco) – rosyjski pilot wojskowy, oficer jugosłowiańskich sił lotniczych, dowódca 1 pułku lotniczego lotnictwa Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji pod koniec II wojny światowej.

Życiorys Ukończył szkołę wojskową w Czuchujewie. Brał udział w I wojnie światowej. W marcu 1917 r. ukończył w stopniu porucznika szkołę lotniczą w Gatczynie. Przystąpił do białych. Służył w lotnictwie Armii Północnej gen. Jewgienija Millera. Został odznaczony Orderem Św. Grzegorza. Po klęsce wojsk gen. J. Millera w marcu 1920 r., przedostał się na południe Rosji, gdzie wstąpił do armii gen. Piotra N. Wrangla. Za zasługi w rozbiciu w czerwcu 1920 r. bolszewickiego 3-tysięcznego korpusu kawalerii Dmitrija P. Żłoby został odznaczony Orderem Św. Mikołaja 2 klasy. Po ewakuacji wojsk białych z Krymu do Gallipoli w listopadzie 1920 r., zamieszkał w Królestwie SHS. Wstąpił do jugosłowiańskiego lotnictwa wojskowego, dochodząc do stopnia podpułkownika. Jednocześnie działał w Stowarzyszeniu Oficerów Rosyjskich Sił Lotniczych w Królestwie SHS. Oblatywał prototypy nowych samolotów wojskowych, m.in. IK-1 i IK-2. Otrzymał liczne nagrody od króla Aleksandra I. W 1927 r.