thumb|Zestaw tin whistles Tin whistle (wym. ), flażolet, flecik polski – jeden z najprostszych instrumentów dętych, niewielka piszczałka z ustnikiem dzióbkowym i sześcioma wierzchnimi otworami palcowymi. Pierwotnie był drewniany, obecnie najczęściej składa się z plastikowego ustnika i metalowego korpusu, choć można również spotkać instrumenty w całości metalowe (aluminium, brąz, srebro i in.), plastikowe lub drewniane. Tin whistle znany jest również jako: pennywhistleOxford English Dictionary, Clark flageolet, London Clark flageolet, tin flageolet, Scottish tin whistle, Irish tin whistle, (lub po prostu )The Clarke Tin Whistle, Bill Ochs.
Pochodzenie Trudno w sposób wiarygodny wskazywać pochodzenie flażoletu. Podobne do niego piszczałki występowały w Europie (m.in. w Polsce), Azji i Ameryce Północnej. Budowa flażoletu jest na tyle prosta, że mógł on zostać wynaleziony niezależnie w kilku miejscach. Tin whistle w takiej postaci, w jakiej jest obecnie znany, powstał pod koniec XIX w. w Wielkiej Brytanii. Wtedy to angielski farmer Robert Clarke zaczął wytwarzać flażolety, używając do ich produkcji cienkiej blachy i drewnianego bloczka umieszczanego w części ustnikowejDannatt, Norman (2005) The History of the Tinwhistle. The Clarke Tinwhistle Co. Mel Bays Complete Irish Tin Whistle Book, Mizzy McCaskill, Dona Gilliam.