Był odpowiedzialny za przyznanie Europejskiemu Bankowi Odbudowy i Rozwoju przez brytyjski skarb specjalnego grantu w wysokości 40 mln funtów dla przyciągnięcia tej instytucji do City of London i wszedł do rady dyrektorów EBOR. Wydarzenia Czarnej Środy z 1992 r. spowodowały, że Lamont stał się najbardziej krytykowanym ministrem w gabinecie Majora. W maju 1993 r. Lamont zrezygnował ze stanowiska kanclerza skarbu i odrzucił propozycję objęcia teki ministra środowiska.
Będąc poza rządem Lamont stał się wielkim krytykiem poczynań administracji Majora. Eurosceptyk, wydał w 1995 r. książkę Sovereign Britain, w której postulował wystąpienie Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. Obecnie jest przewodniczącym eurosceptycznej Bruges Group. W 1997 r. zlikwidowano jego okręg wyborczy, więc Lamont wystartował w okręgu Harrogate and Knaresborough, ale przegrał tam dość znacznie z kandydatem Liberalnych Demokratów. Ustępujący premier John Major nie umieścił go na liście proponowanych parów dożywotnich. Dopiero w 1998 r. były kanclerz skarbu otrzymał tytuł barona Lamont of Lerwick i zasiadł w Izbie Lordów.
Obecnie jest dyrektorem Scottish Annuity & Life Holding oraz od 1996 r. przewodniczącym Le Cercle.
Publikacje autobiografia In Office, wyd.