Spośród rekordowej liczby dwudziestu ośmiu występów, niemal we wszystkich odgrywał pierwszoplanową rolę, zdobywając łącznie 15 medali: 7 złotych (1971, 1974, 1975, 1981, 1988, 1990, 1994), 2 srebrne (1977, 1980) oraz 6 brązowych (1962, 1967, 1968, 1970, 1976, 1978). Po raz ostatni zwyciężył w finałowym turnieju trzydzieści dwa lata po swoim debiucie. Był również siedemnastokrotnym medalistą drużynowych mistrzostw Polski, w tym siedmiokrotnie złotym (1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1979, 1981).

Wielokrotnie reprezentował Polskę w rozgrywkach drużynowych, m.in.: OlimpBase, OlimpBase, OlimpBase, ; medalista: wspólnie z drużyną – brązowy (1989)OlimpBase.

Tytuł mistrza międzynarodowego uzyskał w 1968 roku – za osiągnięcia na olimpiadzie w Lugano oraz na turnieju pamięci Akiby Rubbinsteina w Polanicy-Zdroju w 1968 roku. W 1973 r. zrezygnował z pracy naukowej na Politechnice Poznańskiej na rzecz profesjonalnej kariery szachowej. W tymże roku, na turnieju w Lipsku, jako pierwszy polski szachista (nie licząc nominowanych w 1950 r. Akiby Rubinsteina, Ksawerego Tartakowera i Mieczysława Najdorfa) wypełnił normę arcymistrzowską.